Reality is merely an illusion

19 พฤศจิกายน ๒๕๕o

วันที่เวลาบ่าย สามคือการกล่าวอรุณสวัสดิ์ของฉัน.....มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา.......ด้วยความสะลึมสะลือ....จำไม่ได้เเล้วว่าประโยคสนทนาเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เเต่จิตสำนึกบอกว่า เสียงนั้นคือเพื่อนสาว ตัวดำเเห้งๆ.....ที่ชื่อแอม เพื่อนที่รู้จักกันจาก บ้านหลังนี้....เพื่อนบ้านจาก ตะวันออกเฉียงเหนือ.... เเละไอ้จิตสำนึกที่ไร้เหตุผลเเละเป็นอวัยวะส่วนไหนของร่างกายก็ไม่รู้.. บอกอีกว่่า...."กรู...สาย...."

ตาลีตาเหลือกอาบน้าม เเต่งตัว ตามประสาหนุ่มเซอร์ (ฮ่าๆ) มันโทรมานัดเที่ยงมั้ง....เเต่ไอ่หนุ่ม ซกมก นี่ไปถึงบ่ายสาม.....ดีนะมันมีน้องสาวรออยู๋ไม่งั้นคงโดนเยอะก่านี้....

เรา้พบเจอกันที่ห้างดังเก่าเเก่ย่านลาดพร้าว.....พบหน้ากัน....ดีใจเหลือเกิน.....คิดถึงเพื่อนคนนี้มากมาย.....นั่งคุยกันไปเรื่อยเปื่อยถาม

ค วามสุขสบายของชีวิตที่กำลังจะต้องเป็น ผู้ใหญ่

ประโยคสนทนาจบลงด้วยการเดินทาง....ไปสู่โรงภาพยนตร์ดังย่านนั้นอีกเช่นกัน

Lion For Lamb

นี่คือเรื่องที่ฉันพาเพื่อนสาวคนนี้ไปดู เเน่นอนประโยคของเธอยังคงเหทือนเดิม "หนังติสเเตกอีกอ่ะดิ่....ไอ่ติสเเตก" ยังงัยฉันก็เป็นไอ่ติสเเตกต่อหน้าเธอ.....ฉันคงจะเป็นเเบบนั้นตลอดไปล่ะนะ

หวังว่านะ......ฉันไปดูเรื่องนี้เพราะมีเพื่อนบ้านนี้เขียนประโยคนึงมา "มันจะต่างกันตรงไหนหากทำเเล้ว ก็ไม่เกิดอะไรกับการที่ไม่ทำอะไรเลย"

เพื่อนบ้านคนนั้นไม่เฉลยคำตอบให้ฉัน.....ฉันเลยต้องไปหาคำตอบเอง......เเล้วฉันก็ได้คำตอบมากกว่านั้นเอง

แแต่ขออุบไว้นะเพราะ ฉันจะบอกกล่าวคำพูดจากเมื่อวานให้เพื่อนของฉันฟัง

เราดูหนังที่เต็มไปด้วยประโยคสนทนา......เเต่ประโยคของเราทั้ง 2 มันช่างสั้นยิ่งนัก.....

เราเดินทางกลับไปเก็บสัมภาระ.......เพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับบ้าน ฉันไปกับเธอเพื่อนสาว เธอพาไปนั่งกินผัดไทยของเเมวเหมียว"หลง"

ทุ่มกว่าๆเป็นเวลาที่ฉันไปส่งเธอที่พักเก็บของ....สองทุ่ม เวลาเราออกเดินทางมา สถานที่จอเเจที่ชื่อว่าหมอชิต

ฝนตก.....ฉันเปียกเธอเปียก.....เธอหนาว.....ฉันอุ่น.......อุ่นเพราะความเป็นเพื่อนของเรา......อุ่นใจที่ได้เธอมาเป็นเพื่อน...

รองเท้าเหม็น.....เเขนเสื้อเปียก เฉอะเเฉะ.....เเต่สุขใจ สนุกกาย.....ถ้าไม่ห่วงว่าเธอไม่สบายหรือตกรถคงชวนเธอ เล่นน้ำฝนเเล้วล่ะเพื่อนเอ๋ย

ถึงหมอชิต สองทุ่ม นั่งกินข้าว เเล้วร่ำลาไป.........ทุกคนเเยกย้ายกันตามวิถีชีวิต ของเเต่ล่ะคน ฉันนั่งรถเมล์กลับพร้อมรอยยิ้ม เเละ ความทรงจำที่มีค่า.....

ปล.สำหรับเพื่อนสาว

สำหรับหน้านี้.....ฉันเขียนเพื่อเธอโดยเฉพาะ..........เเต่ฉันยินดีที่จะให้คนอื่นอ่าน......เพราะว่ามิตรภาพของเรามันเกิดจากที่นี่......

ขอบคุณยาเม็ดสีฟ้า......ฉันอยากจะร้องไห้ต่อหน้าเเกจริงๆนะตอนนั้น......ไอ่บ้าหนีไปซื้อทามมายไม่บอกกกกก

เเถมน้ำเปล่านั่นอีก.......จะซึ้งไปไหนหา!!!! นี่ชั้นยืนยันคำตอบเดิมนะ.....ถ้าเเกขาวเท่าน้องเเกนะ ชั้นจีบเเกไปเเระเเอม

การเป็นเพื่อนกัน......ไม่ยากหรอก.....เเต่การจะอยู่กับเพื่อนคนนั้นไปตลอดมันยากต่างหาก

ขอโทษนะที่มีเรื่องบางเรื่องทำเเกน้อยใจรมเสีย........เเต่ฉันก็ยังรักเเกเป็นเพื่อนอ่ะนะ......เเม้ว่ารู้จักกันไม่นานเเต่ต่อมสามัญสำนึก

มันเมมไว้ว่าเเกเปนเพื่อนเเท้ชั้นไปเเล้ว........ดีใจนะที่เป็นเพื่อนกับเเอม ถึงเเม้ชั้นจะเดินทางมาเป็นเพื่อนกับเเอมช้าไป เเต่ชั้นเชื่อว่ามันจะยืนนานยาวนานนะ

รักเเกนะเเอม.........

เขียนต่อไปไม่ไหวเเล้วนะ.....น้ำตาไหลไม่หยุดเลยเอาเป็นว่าถ้า หยุดเเล้วจะส่งอีเมวเขียนไปหาใหม่นะ

รักเเกๆ รักจนทำไรไม่ถูกน้องจาก เสียงน้ำตาที่ไหลออกจากลูกตาเเล้วอ่ะ.....

ปล.เอนทรี่นี่ยกหั้ยเพื่อนสาวนะ.......งดการเขียนถึงผู้เเวะมาเยี่ยม 1 ครั้งนะฮะ...

edit @ 20 Nov 2007 17:50:13 by ~* นายจดหมายรัก ^^

edit @ 20 Nov 2007 18:08:30 by ~* นายจดหมายรัก ^^

edit @ 24 Nov 2007 15:08:36 by ~* นายจดหมายรัก ^^